De verfilming van Julian, gebaseerd op het prachtige autobiografische boek van Fleur Pierets, ging in Nederland op 1 december in première. In het Ketelhuis Amsterdam waren wij getuige van de vertoning van het liefdesverhaal van Julian en Fleur op het witte doek en hadden we de eer om voor aanvang in gesprek te gaan met kunstenaar, schrijver en activist Fleur Pierets en regisseur en coscenarist Cato Kusters.

Fleur Pierets

Het interview kan wat mij betreft niet méér iconisch zijn. Twee en een half uur voor de inloop van de première aanvangt, spreek ik Fleur en Caro in een nabijgelegen hotel. Bij binnenkomst word ik vriendelijk begroet door Fleur's publicist. Ik zie Fleur al zitten, aan een tafel met vier stoelen. Haar ogen geconcentreerd op haar laptopscherm. Net als in de film, gaat er door mij heen. In de film sijpelt het er doorheen dat Fleur graag werkt. Een scène uit de film die bij mij is blijven plakken is die waarin Julian vraagt om aandacht en even een tijdje niet te werken, maar om te zijn. Even rust. Het is een situatie die Cato goed heeft weten te vangen, want het is niet iets dat letterlijk staat beschreven in het boek, maar het is er wel.

Als ik Fleur's kant op kom, kijkt ze op met haar sprankelende groenblauwe ogen. Terwijl de publicist even wat dingen regelt, ga ik aan tafel tegenover